gezien

01JAN14

Aan zijn arm wordt hij meegetrokken en op een stoel gezet. Zijn sokken en schoenen vinden met een smak naast hem een plek. Met een ‘zo ga daar maar eens even zitten’ wordt afscheid genomen. Straf. Zijn jas gooit hij over zijn hoofd. Onder de bolling van zijn jas druppen de tranen op zijn spijkerbroek.

Naast hem ga ik zitten op een voor mij veel te kleine stoel. Er wordt instemmend geknikt als ik vraag of hij boos is. Zijn blik verraadt dat verdriet een nog te passeren station is. Hij wil iets zeggen, zijn snikken houdt hem tegen. Rustig worden, dat eerst. Wanneer zijn ademhaling weer een redelijk tempo lijkt te hebben zoeken we op de gang een plek. Hij doet zijn verhaal, ik luister.

We gaan terug, terug naar waar het begon. En vanaf daar verkennen we nieuwe wegen, andere mogelijkheden en keuzes. We vinden samen een oplossing voor de volgende keer. Oefenen is wat het is. Een lach verschijnt op zijn gezicht.

Zijn leermeester komt naast hem staan. In plaats van luisteren volgt een monoloog. Luisteren is wat van hem wordt verwacht. Hij voelt zich sterk, wil zijn oplossing delen. Zijn woorden vinden geen grond en gedesillusioneerd wordt zijn verdriet gevoed. Een duw in de rug lijkt niets te helpen. Hij heeft de hoop opgegeven. Voor nu weet hij dat grond vinden niet mogelijk is.

Onder de duplotafel worstelt hij met zijn sok en schoen, niet gehoord, niet gezien. Zijn gevoel. Zijn leermeester weet anders, alleen nu nog niet.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s